lezersomarmartha

22-03-18

Van Breendonk naar Elrich-Dora

'Van Breendonk naar Elrich-Dora' door François en Roger De Coster (gewezen krijgsgevangenen WOII)

Wagner Dornberger, Werner von Braun, Helmut Gröttrup en alle wetenschapslui die men al te gemakkelijk "de geleerden van Peenemünde" (raketbasis die na het bombardement van einde augustus 1943 naar Dora werd overgebracht) noemde, waren zeer goed op de hoogte van de misdaden die te Dora bedreven werden.

Wanneer het Derde Rijk in de schande ten onder ging, hebben de uitvoerders van het vuile werk zwaar moeten boeten voor hun verleden als beul.
Geleerden, technici en ingenieurs hebben meer geluk gehad, zij waren de aristocratie van het kwaad.
Zij beschikten over troeven om hun leven te gelde te maken: hun kennis van de kernwapens.
OP 4 april 1945 liet de chef-staf van von Braun veertien ton archieven opladen. Hij ging ze verstoppen in buiten dienst gestelde mijnen. Het was zijn levensverzekering. De archieven werden gerecupereerd door de Amerikanen.
Op 3 mei 1945 zullen de toekomstige veroveraars van de ruimte zich overgeven en Hitler, Himmler en Hans Kammler and Cy omruilen voor hun nieuwe meesters.
Vijf maand later kwam von Braun aan te fort Bliss bij El Paso, in Texas, de Amerikaanse raketbasis.
Hij was zodoende de voorwacht van de honderd Duitse geleerden die Washington besliste naar de Verenigde Staten te doen overkomen.
Op 14 maart 1946 ging een eerste opnieuw in elkaar gezette V2 de lucht in.
Walter Dornberger werd voorzitter van Bell Aircraft Cy en van Bell Airsystems Cy. Wie zei daar ook alweer dat misdaad niet loont?
Op 16 mei denkt von Braun al aan de verovering van de maan.
Wat de Sovjets betreft, zij hebben het grootste gedeelte van het SS-imperium aan geheime wapens voor de neus laten wegkapen door de Amerikanen. Nochtans hebben zij (oa) Helmut Gröttrup kunnen vatten. Hij heeft aanvaard om de leiding over te nemen van hun raketprogramma's. Zij hebben ook technici (ongeveer 20.000 families) naar Rusland meegenomen.
De jacht op breinen was lonend: tien jaar later gaat de eerste Spoetnik de ruimte in.
De twee groten hebben hun geallieerden de loef afgestoken. Engelsen en Fransen hebben de kleine garnalen onder elkaar verdeeld om in hun laboratoria te werken.
Dora is een werkelijkheid.
De geallieerden hebben onder elkaar de geleerden verdeeld die wij als slaven hebben gediend.

21-03-18

Jeremia 8:23

Als mijn hoofd eens gevuld was met water
dan waren mijn ogen fonteinen van tranen
dan zou ik huilen dag en nacht
om de vernietiging
van het beste van mijn volk!

21:00 Gepost door omar | Permalink | Tags: fontein, water, tranen, volk, vernietiging, jeremia

20-03-18

Met de Joden niets van last

Artikel van Klaus Cobbaut in Doorbraak.be van 20 maart 2018

De wereld verandert in een rotvaart, maar sommige dingen blijven altijd hetzelfde. Aan het recept voor een typische BDW-rel is bijvoorbeeld al meer dan 10 jaar niets veranderd.

Het gaat altijd zo: De Wever benoemt in een interview een of andere banale realiteit. Vervolgens gaan zijn tegenstanders collectief door het dak. Tot slot krijgt De Wever een extra forum om eventueel een beetje semantisch te nuanceren en inhoudelijk niets terug te nemen. Weer een weekje de media beheerst.

Welke open deur heeft De Wever nu weer ingetrapt? Joden mijden het conflict, moslims zorgen veel vaker voor maatschappelijke spanningen. Daar valt weinig op af te dingen, maar dat houdt Kris Peeters, Wouter Van Besien en de halve Wetstraatpers niet tegen om het toch te proberen.

(...)


Discrete diaspora

Natuurlijk zijn er met joden veel minder problemen dan met moslims. Of hebt u de voorbije jaren veel gelezen over joodse terreuraanslagen op Belgische bodem? Waar zijn al die joodse hangjongeren die knappe vrouwen terroriseren in onze steden? Hoeveel koosjer voedsel moet er bereid worden in onze gevangenissen?


De simpele waarheid is dat de joodse gemeenschap zich hult in discretie. Na eeuwen van discriminatie en pogroms hebben de joden een cultuur van terughoudenheid ontwikkeld. De joden doet niet moeilijk. Ze kloppen niet op tafel. Ze zorgen niet voor overlast en ze lossen hun problemen zoveel mogelijk zelf op.

Joden vallen zelfs visueel amper op. Chassidische joden springen natuurlijk in het oog met hun pijpenkrullen en zwarte hoeden. Maar dit is slechts een enkele sekte en geenszins een meerderheid binnen de joodse gemeenschap.

Geen mens merkt bijvoorbeeld nog dat Brussel vandaag evenveel joden telt als Antwerpen, want de liberale joden in de hoofdstad onderscheiden zich niet opzichtig in de publieke ruimte. Zij voelen niet de behoefte om hun identiteit voortdurend te manifesteren en aanhoudend te koop te lopen met hun hele eeuwenoude traditie.

En ja: af en toe schiet een jodengrap in het verkeerde keelgat van Michael Freilich. Er is dan nooit veel begrip voor de hoofdredacteur van Joods Actueel. Dezelfde mensen die eindeloos eieren leggen onder Vlaamse moslims snuiven minachtend over ‘lange tenen’ als ‘dat joodje’ weer eens komt klagen. Nadien is er geen enkele Vlaamse komiek die zijn repertoire aanpast. Niemand doet aan zelfcensuur uit schrik voor de joden. Meerdere Vlaamse artiesten zwijgen uit principe over de islam.

(De gevolgen van) Apartheid

Er is nog een fundamenteler verschil tussen joden en moslims. Veel joden kiezen voor een zekere mate van apartheid, maar ze zijn ook bereid om alle gevolgen van die keuze te aanvaarden. Joden passen zich in Vlaanderen niet altijd aan, maar ze verwachten ook niet dat Vlaanderen zich aanpast aan hen.

(...)

Moslims komen bovendien voor vanalles en nog wat aankloppen bij de overheid.  Islamitische huishoudens zijn bijvoorbeeld oververtegenwoordigd in de steundossiers van zowat alle OCMW’s in Vlaanderen. Een opvallend verschil met de joden. Er bestaat weliswaar schrijnende armoede bij bijvoorbeeld de orthodoxe joden in Antwerpen, maar toch doen er amper joden een beroep op het Antwerpse OCMW. Zij vallen terug op netwerken van steun binnen de eigen gemeenschap.


Niet te vergelijken

Het is natuurlijk moeilijk om de islamitische en joodse gemeenschap écht te vergelijken. De omvang van de gemeenschappen is te verschillend, de historische ervaringen en actuele uitdagingen zijn dat ook. Er zijn bovendien cruciale inhoudelijke verschillen: de islam is is essentie een veroveringsgodsdienst, het jodendom (en zeker het orthodoxe jodendom) is een select clubje dat het lidmaatschap graag zo exclusief mogelijk houdt.


Er valt wel iets te zeggen over samenleven. De overheid kan immers niemand verplichten om samen te leven. Mensen, families en hele gemeenschappen hebben in een democratische rechtsstaat altijd de vrijheid om zich in grote mate af te zonderen van de rest van de maatschappij. Veel mensen voelen de aandrang om zich af te zetten tegen de sociale grondstroom – sommigen door hun hele lijf vol te tatoeëren, anderen door een hoofddoek om te binden. Dat zijn allemaal vrije keuzes, maar er zijn altijd gevolgen aan verbonden.

You can’t have your cake and eat it, zeggen de Britten. De joodse gemeenschap lijkt dat begrepen te hebben. De moslimgemeenschap wil nog altijd van twee walletjes eten. Aan de ene kant willen ze gelijk behandeld worden, aan de andere kant blijven ze speciale voorrechten opeisen. Iedereen die zich verzet tegen de opmars van de hoofddoek (of een van de andere achterlijke denkbeelden verbonden aan de islam) wordt weggezet als een racist die overstemd moet worden.

Is het dan echt zo gek dat er veel Vlamingen zijn die weleens wensen dat onze moslims wat joodser zouden zijn?